4 fevral Ümumdünya Xərçənglə Mübarizə günüdür

Həyatın ən sərt küləkləri belə içimizdəki yaşamaq alovunu söndürməyə acizdir. 4 fevral insan iradəsinin amansız bir xəstəliyə qarşı dik duruşunun, sarsılmaz inamının qlobal simvoludur. Xərçəng sözü bəzən bir qorxu buludu kimi göy üzünü bürüyə bilər, lakin biz bilirik ki, hər buludun arxasında sönməyən bir günəş, hər fırtınanın sonunda sakit bir liman var. Bu gün qorxu ilə yox, cəsarətlə dolub-daşan qəlblərin, hər gün yeni bir ümidə oyanan gözlərin və bir-birinə görünməz tellərlə bağlanan milyonlarla insanın həmrəylik günüdür.

Mübarizə bəzən ağrılı, bəzən yorucu, bəzən isə sonsuz bir tunel kimi görünə bilər, lakin hər addım, hər nəfəs bizi işığa bir addım daha yaxınlaşdırır. Müasir tibb bizə müasir silahlar verir, fədakarlıq və sevgi isə bu döyüşdə bizim ən keçilməz qalxanımıza çevrilir. Erkən diaqnozun həyat qurtaran gücü bizə xatırladır ki, məlumatlı olmaq, sadəcə, bilmək sayılmır, həm də gələcəyi qazanmaqdır. Vaxtında atılan bir kiçik addım, illərlə davam edəcək gözəl bir ömrün qapısını aça bilər. Biz bu xəstəliyə bir hökm, bir son nöqtə kimi deyil, keçilməsi gərəkən, iradəni sınağa çəkən çətin bir imtahan kimi baxdıqda qələbənin yarısını elə həmin an qazanmış oluruq.

Bu uzun və enişli-yoxuşlu yolda kimsə tənha qalmamalıdır. Çünki ruhun yaraları bəzən bədənin yaralarından daha dərində olur. Bir mehriban təbəssüm, səmimi bir isti söz və ya, sadəcə, “yanındayam” deyərək uzadılan bir əl, ən güclü müalicə metodları qədər şəfaverici təsirə malikdir. Həyatın hər anı, hər saniyəsi müqəddəsdir və heç bir tibbi diaqnoz bizim xəyallarımızdan, arzularımızdan və ruhumuzun sonsuzluğundan daha böyük, daha əzəmətli deyil. Müvəqqəti çətinliklər, məsələn, tökülən saçlar, solğun simalar və ya yorğun bədənlər, sadəcə, bir keçid dövrünün nişanələridir. Sarsılmaz və əbədi olan isə insanın daxilindəki o tükənməz yaşamaq eşqidir.

Əslində, bu  günü, sadəcə, təqvimdə olan sıradan gün kimi xatırlamaq kifayət etmir. Biz bu gün daxilimizdəki inamı alovlandırmalı, fərqindəlik və mərhəmət hissini bir körpü kimi bir-birimizə uzatmalıyıq. Paylaşdıqca azalan dərdlər, dəstək gördükcə qanadlanan ümidlər var. Hər bir qəhrəman bu böyük mübarizəyə, əslində, öz daxili dünyasında, öz qəlbində başlayır. Biz birlikdə olduqca, bir-birimizin səsinə səs, gücünə güc qatdıqca bu mübarizə daha mənalı, daha sarsılmaz olur. Nə olsa da, ən qaranlıq, ən zülmət gecə belə şəfəqin doğuşu, günəşin ilk şüaları ilə bitməyə məhkumdur. Həyat ona inadla, sevgiylə sarılanların əllərindən heç vaxt buraxmır, onları mütləq mənzilinə çatdırır. Bu yolun sonu isə hər zaman işıqdır.         

Elnurə CƏFƏROVA